Exit-13 draait alweer wat jaartjes mee in de undergrand en dit is, voor mij althans, het eerste wat ik van ze hoor. Eerst: vooral een mooie hoes. Een bewogen foto van een herfstbos. Verder binnenin foto's van lava en gestold lava dat begroeid is en waar een riviertje doorheen stroomt. Het eerste wat me te binnen schiet als ik Exit-13 zo hoor is: zwaar en snel. Die gerapte tussenstukjes vind ik minder. Vooral in het eerste nummer is de zang er eigenaardig ingemixed. Wat fluisterend. Hoewel deze wel duidelijk is. Ok, van de text versta je geen fuck. Onvervalste grindcore blijft troef bij Exit-13. Men is tegen oorlog en het leger. Blijkt duidelijk uit deze hoes. En ik sta vierkant achter ze. Dit is een CD, zoals mijn collega Robbie Woning al zei (al sloeg dat op een andere recensie), die moet rijpen. De ruwe mening in deze recensie komt uit op een 7. Of dat naar boven of onder gaat uitwijzen is mij ook nog niet duidelijk. Hier moet je 't mee doen.

(Angelraper)

...get me back!